کتاب خاطره‌های من و فریدون

در بخشی از کتاب آمده است:
فریدون از دور پیدایش می‌شود. تا مرا می‌بیند، فرمان دوچرخه‌اش را ول می‌کند و برایم دست تکان می‌دهد. فریاد میزنم: «فرمان را بگیر، می‌افتی!» ولی او می‌خندد و همینطور می‌آید تا می‌رسیم به هم. می‌گوید: «اینکه کاری نبود! می‌توانم پاهایم را هم بگذارم روی فرمان.» چشمانم را می‌بندم، سرم را تکان می‌دهم و می‌گویم: «نه نه این کار بدی است. می‌خوری زمین.» پولهایم را نشانش می‌دهم، می‌گویم: «برویم بستنی بخریم.» دستهایش را می‌کوبد به هم، یک ابرویش را میاندازد بالا و می‌گوید: «بزن برویم.«